Dit is het verhaal is van de moeder van Vanessa en de oma van Jesse*.
 
Ergens in april vorig jaar (2002) vertelde Vanessa mij, dat ze in verwachting was van Richard.
  Ze vertelde me dit terwijl we naar de supermarkt liepen. 
Eerlijk gezegd moest ik ontzettend slikken toen ze me dit even tussen neus en lippen door vertelde. 
Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat ze van plan was in verwachting te raken. 
Dit verhaal wat ik nu schrijf is puur en vanuit mijn eigen gevoel en hart geschreven. 
Ik heb geprobeerd dat nieuws te verwerken in mijn hoofd en gevoel en het een plek te geven. 
Dat is me aardig gelukt. 
Het duurde niet echt lang voordat ik dan ook echt blij kon zijn voor mijn kind, want het enigste waar ik aan kon denken was aan mijn dochter en haar kindje op komst. 
Een aantal keren mocht ik van Vanessa mee naar de verloskundige en een aantal keren ben ik mee geweest voor echofoto’s. Alles zag er steeds goed uit. Totdat ze een pretecho ging laten maken in Amersfoort. 
Dat duurde ongeveer 20 minuten. De mevrouw die dat deed, stopte op een gegeven moment met filmen en ontdekte dat Jesse* (Vanessa had deze naam toen al voor hem in haar hoofd) korte beentjes had.
 Eigenlijk zag ze op dat moment maar 1 beentje en dat leek erg kort. 
Dus inwendig schrok ik wel, maar heb dat op dat moment niet aan Vanessa laten merken. 
Die mevrouw zei meteen dat ze de volgende dag naar de verloskundige zou bellen. 
Vanessa kon natuurlijk niet wachten en was haar de volgende ochtend al voor. 
Er is toen meteen een afspraak gemaakt om een nieuwe echo te laten maken. 
Dat werd in Doorn gemaakt in een afdeling van het Diakonessenziekenhuis, dat in het Zonnehuis is gevestigd. Die mevrouw stelde Vanessa eigenlijk meteen gerust, want Vanessa is natuurlijk ook niet groot en ik ook niet. 
Dus verder is daar nooit onderzoek naar geweest. Gek genoeg blijkt achteraf dat Vanessa zich altijd zorgen heeft gemaakt over de groei van Jesse*. Ze zei zelfs een keer tegen mijn vriendin Henny, dat hij nooit een voetballertje zou worden, omdat hij altijd zo rustig was. Als ik nu terug denk aan alles, is het jammer dat er geen verder onderzoek is gedaan. Waarschijnlijk waren ze dan al snel tot de ontdekking gekomen dat er iets mis was met hem. Aan de andere kant is het misschien ook beter geweest dat het zo is gegaan zoals het is gegaan.
 Ze heeft lichamelijk gezien een goede zwangerschap gehad. 
Ze liep veel, at geen dingen die ze niet mocht eten, rookte niet. 
Daar heeft het allemaal niet aan gelegen. Maar ze heeft wel veel stress gehad, omdat de vader van het kindje niet bepaald heeft staan juichen toen Vanessa vertelde dat ze zwanger van hem was. 
Sterker nog, hij schijnt wel eens gezegd te hebben dat hij het niet wilde en vroeg haar zelfs of dit kind wel van hem was. Vanessa was in die tijd erg rusteloos. 
Was altijd onderweg, wat ik als moeder heel moeilijk vond om te zien. 
Ik wilde dat ze graag wat meer rustte. Maar ze was gewoon constant aan het zoeken. De mensen die haar kennen wisten naar wie ze op zoek was. 6 December – 01.15 De telefoon gaat. Ik neem op. Het was Richard. Ik gooide meteen de hoorn op de haak. Waarom? Omdat hij wel vaker dit soort geintjes had gehad. Daar had ik natuurlijk geen zin in. 
Twee tellen daarna belde Vanessa om te vertellen dat ze bij Richard zat. 
Haar vliezen waren gebroken, de bevalling was begonnen. Enfin, ik ben dus naar Richard gereden en ben met hen naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen vertelde de dienstdoende zuster, dat het nog wel een poosje zou duren, dus ze stuurde ons min of meer naar huis. Achteraf denk ik eigenlijk: “Waarom is Richard daar niet gewoon gebleven?”. 
Ik zou toch naar huis zijn gegaan, want ik wilde het fototoestel ophalen.
 Ik heb hem thuis voor de deur afgezet. Onderweg, dus van het ziekenhuis naar huis toe, heeft Richard me gevraagd hem te bellen, als ik weer die kant op zou gaan. Eerlijk gezegd aarzelde ik wel bij het antwoord dat ik hem gaf. 
Het antwoord was natuurlijk “okay”. Thuisgekomen ben ik adresstickers op de enveloppen gaan plakken, want dan hoefde ik dat niet meer te doen. 
Op een gegeven moment begon ik mij te realiseren, dat onze dochter daar helemaal alleen in dat ziekenhuis lag zonder vriend of wat dan ook. Dus ik ben toen gewoon naar het ziekenhuis gegaan, na eerst 10 keer gebeld te hebben naar Richard. Joop zei toen, ga a.u.b. naar onze dochter.
 Vanessa heeft tussen de weeen door steeds geprobeerd hem te bellen, maar kon hem niet bereiken. Later die ochtend kwam een van haar beste vriendinnen Yessica met haar vriend een bloemetje brengen en een cadeautje voor de baby. Vanessa wilde graag dat ze bleven en ze zijn gebleven tot na de geboorte en tevens het overlijden van Jesse*. 
Joop is rond 11.00 uur die ochtend gekomen met de maxicosie. Hij heeft foto’s gemaakt en heeft natuurlijk ook alles heel bewust meegemaakt. Samen bij de bevalling van je 1e kleinkind. 
Ik vind het moeilijk om te schrijven hoe het allemaal gegaan is, maar ik zal het toch proberen. 
Ik geloof dat Vanessa echt mocht persen toen het ongeveer 13.30 uur was. Ik weet het niet meer precies. 
Doet er ook niet toe. Vanessa was op het laatst zo intens en intens moe, dat ze gewoon geen kracht meer had om te persen. Ze kreeg ook verschrikkelijke buikkramp. 
Volgens haar eigen zeggen heeft dat heel erg pijn gedaan. Ik geloof het maar al te graag. 
Als je als moeder je dochter zo ziet liggen dan gaat er van alles door je heen. 
Je zou het zo over willen nemen, maar dat gaat niet. 
Dus het enige wat ik op dat moment kon doen is heel dicht bij haar te zijn. 
Ja, eindelijk zag ik wat komen. Een voetje, blauw gekleurd en opgezwollen en maar 4 teentjes. 
Ik op dat moment nog, ach, met 4 teentjes kun je wel leven toch. Daarna kwam het andere voetje, maar zijn hoofdje wilde niet komen. Vanessa perste zo hard als ze kon, maar het lukte haar gewoon niet. Ze was doodmoe. 
Op een gegeven moment gingen ze zelfs met hun handen bij haar naar binnen. Vanessa schreeuwde het uit. 
Joop en ik keken steeds naar elkaar met vertwijfelde en angstige blikken. Zo zielig vond ik het; ik had zo met haar te doen. Dat is niet in woorden uit te drukken. 
Toen dook een zuster gewoon boven op haar buik. 
Op dat moment begon ik echt bang te worden en weer keek ik even naar Joop.
 De paniek stond ook in zijn ogen. Ik geloof dat ik nog nooit in mijn leven zo’n gevoel had gehad. 
Het was complete chaos, daar in die ziekenhuiskamer. Er stonden wel 5 zusters aan haar bed. Verschrikkelijk. 
En daar lag Vanessa dan. Ze trokken als het ware Jesse* aan zijn beentje uit haar. 
Ik zag meteen dat het niet goed was. Jesse* was helemaal blauw en hij werd meteen weggehaald en naar het kamertje naast haar gebracht. En we hoorden maar niets. Het was alsof de wereld onder onze voeten vandaag weggleed. 
Wat was dit? Een nachtmerrie, dus worden we dan wakker en is alles gewoon normaal. 
Nee, het was en bleef een nachtmerrie. Vanessa vroeg nog aan ons, wat is er dan? Hij leeft toch, hij is toch niet dood. Een zuster zei nog heel bedaard, dat de dokter Jesse* even aan het nakijken was, omdat er iets niet goed was. 
Voor mij was het al meteen helder. Ik wist dat Jesse* er niet meer was. Hij was gekomen om weer weg te gaan. 
Ik keek naar Joop, naarYessica, naar Richard (Yes’ d’r vriend heet ook Richard). 
Wat een gezichten. Zo in en in verdrietig en kapot. Ik had blijde gezichten moeten zien om me heen. 
Maar we huilden allemaal. Vanessa begreep er niets van. Is Jesse* dood mama? Hoe kan dat nou? 
De nachtmerrie bleef maar duren en duren. We zijn wel wakker geworden, maar Jesse* is er niet. We kunnen hem niet vasthouden, niet knuffelen, niet koesteren, niet voeden. Wat is er dan? Niets. Lege handen. 
Oh Vanessa, wat had ik je dit allemaal willen besparen. 
Je zou een gelukkige moeder moeten zijn. Een jonge moeder met je kleine ventje in je armen. Een stralend gezicht. 
Daarna is alles in een stroomversnelling gegaan. Samen met een zuster, heb ik Jesse* naar de röntgenafdeling gereden in zijn wiegje. Wat een droevig gezicht was dat. Jesse* op zo’n inmens grote onderzoekstafel met apparatuur boven hem. 
En wij veilig achter glas. Van verschillende posities werden er rontgenfoto’s genomen. 
Het was duidelijk dat er een aantal dingen niet klopten bij Jesse*. Hij miste een aantal botjes. Teruggekomen bij Vanessa op haar kamer heeft de zuster Jesse* gewassen en aangekleed. 
Vanessa vond het een beetje eng. Nadat Jesse* was gewassen en aangekleed heeft ze hem in haar armen gehouden. 
Wat was dat aangrijpend. Je dochter te zien in haar kraambed met een dood kindje.
 Ondertussen zijn er wel een aantal telefoontjes gepleegd om te vertellen wat er was gebeurd.
 Ik hoef niet te vertellen hoe zij reageerden. Iedereen was zeer geschokt en konden geen woorden vinden. 
Het was hartverwarmend, dat er meteen vrienden kwamen. Henny kwam, mijn beste vriendin. Later haar man Leo, Stephan en Janneke. Maeke en haar moeder kwamen. Ook de moeder van Yessica kwam meteen uit haar werk. 
Toen hoorde ik pas dat zij ook een kind verloren had. Dat had ik nooit geweten. 
We vonden het zo lief dat zij was gekomen.Yessica was namelijk naar het werk van haar moeder gegaan en had het verteld. Harry is ook gekomen; hij was sprakeloos. Dat waren we allemaal op dat moment. 
Allemaal hebben ze om Vanessa en Jesse gestaan. Dank jullie wel, dat jullie er waren. 
Het heeft ons allen goed gedaan. Jesse* is op 11 december, op zeer koude, maar zonnige dag, begraven in Cothen. Jesse* is begraven in een kleine kring van beste vrienden van Vanessa. Haar oom Theo, tante Elly, Jos en tante Hesselien, oom Paul en nichtje Lotte zijn ook gekomen. Daar waren wij ontzettend gelukkig mee. Zeker voor Vanessa. 
Wij gaan vaak naar Jesse’s* grafje toe en branden een kaarsje en een wierookje voor hem en praten tegen hem. 
 
Lieve Vanessa, weet dat je moeder en je vader er voor je zijn. Altijd, dag en nacht. We gaan allemaal ons best doen om dit te boven te komen. Doorleef het verdriet Vanessa, dat mag. 
Huil als je wil huilen, je moeder doet dat ook. En ik schaam me nergens voor. Ik heb wel eens in een winkel staan huilen, als ik een oma met haar kleinkind zag. 
Dan Lieve Vanessa loop ik wel gauw door, want dan wordt het even teveel. 
Maar verdriet en tranen heb je nodig om dit te verwerken. Het geluk voor jou komt ook weer. 
Wij, je ouders, willen je graag zeggen hoe verschrikkelijk trots we op je zijn hoe jij hier mee om gaat. 
Je hebt voor Jesse* een eigen website gemaakt. Helemaal alleen, zonder de hulp van je vader. Je lijkt qua vastberadenheid heel veel op je vader. Net zo lang doorgaan totdat het lukt. En het is gelukt. 
Hij is mooi geworden, de site. En iedere keer wordt hij weer mooier. Dank je wel lieverd, dat mama haar verhaal hierop heeft mogen zetten. Ook voor mij is dit een stuk verwerking. Jesse* zullen we nooit maar dan ook nooit vergeten. We houden zielsveel van jou, Vanessa en jouw kleine mannetje JESSE* Voor altijd in ons hart. Je moeder.