Op donderdag avond 5 december 2002 ging ik naar Richard toe, 
ik kwam hem vertellen dat ik de dag daarvoor in het ziekenhuis had afgesproken 
dat Jesse met de keizersnede zou komen, de reden daarvoor was omdat hij in een volkomen stuit lag. 
 Ondanks het niet goed met mij en Richard ging. Ik wilde het nieuws toch brengen
Toen het omstreeks 12 uur snachts was braken mijn vliezen en heb ik de verloskundige gebeld en mijn moeder. Ik was namelijk bij Richard, waar zeker niemand blij mee was.
Dat had zo zijn redenen om het zacht uit te drukken.
Mijn moeder kwam natuurlijk meteen naar me toe en de verloskundige ook.
We moesten meteen naar het ziekenhuis. Met pijn in mijn moeders hart nam ze Richard mee omdat ik het zo graag wilde.
 
Eenmaal aangekomen waren mijn weeŽn nog niet erg op gang dus stuurde ze mijn moeder en Richard weg, omdat ze dachten dat het nog even zou duren, het was ong. 01.00uur snachts,
Ik moest maar proberen te slapen.
Mijn moeder had Richard thuis afgezet en hij vroeg me moeder of zij hem weer op wilde halen
als het zo ver was, ze zij; oke!
 
Ondertussen kwamen mijn weeŽn, en werd ik naar de verloskundige kamer gebracht, Ik belde mijn moeder op, die wilde graag meteen komen, maar ik zei dat we Richard eerst te pakken moesten krijgen.
Ik bleef hem maar bellen en hij nam niet op.
Mijn moeder en vriendinnen probeerde in die nacht Richard te bereiken.
 Hij nam niet op.
Een vriendin van mij is toen naar Richard zijn huis gegaan en heeft op de deuren staan bonken.
Hij deed niet open.
Ik begon ondanks de pijn van mijn weeŽn steeds overstuurder te worden.
Waarom nam die klootzak nu niet op...
Het was voor mij zo belangrijk. Maargoed mijn moeder wilde niet langer wachten, en kwam naar me toe.
Ze heeft me enorm gesteund, die nacht ben ik door de hulp van mijn moeder goed doorgekomen, ondanks ik echt gek werd...
Want alsnog probeerde ik hem te bellen maar op een gegeven moment had ik zo'n pijn en gaf ik het op.
Mijn weeŽn werden telkens heftiger maar het ging opzich goed,
ik heb in die nacht wel drie keer onder de douche gestaan,
omdat ik het idee had dat de pijn wat minder werd daardoor. s'ochtens vroeg kwam ook mijn vader.
 Tijdens de weeŽn door bleef ik ook met vriendinnen bellen. Hoe veel pijn ik ook had,
ik ging toch bellen dat het zover was.
Ook Jessica was er uiteindelijk bij samen met haar vriend die ze toen had.
Ze kwamen me eigenlijk alleen een bloementje en een cadeautje brengen maar ik had hun gevraagd te blijven.
Het was toen al rond twaalf uur smiddags.
Om half twee had ik negen centimeter ontsluiting
en ik heb echt lopen vloeken en schreeuwen van de pijn.
Was helemaal in mezelf gekeerd. Uiteindelijk mocht ik gaan persen
en toen kwam eerst een voetje van Jesse,
 ik heb hem sterk voelen bewegen. Zijn hartslag was ook erg actief.
Toen ik bij het moment kwam dat ik zijn hoofdje eruit moest persen lukte het niet.
Ik kreeg ook buikkrampen tijdens de weeŽn,erg pijnlijk.
Ik werd ingeknipt en werd aan Jesse getrokken en er werd kei hard op mijn buik geduwd,
Ik besefte wel dat er paniek was.
Ik zag mijn ouders en Jessica en haar ex vriend inmiddels met rode huilende ogen,
toch had ik verder niks door.
Uiteindelijk kwam Jesse eruit,bleek hij geen hartslag meer te hebben.
Ze hebben nog geprobeerd te reanimeren,helaas heeft hij het toen niet mogen halen. Na 20 minuten is hij heen gegaan naar de hemel.
Ze kwamen me vertellen dat Jesse overleden was. Ik was al bang,ik riep steeds:
waarom hoor ik hem niet huilen, ik was zo in paniek.
en dan die betraande ogen van mijn ouders, ook erg hartverscheurend. Ik kon ze niet aankijken,
ik zie mijn ouders gezichten zo voor me. Helemaal rood die ogen..  Ik wilde het niet geloven. Ik weet nog dat ik steeds heb geschreeuwd van HELP ME...
Ik kreeg Jesse bij me. Ik mocht hem bekijken en vasthouden.
Dat was moeilijk. Hoe kon ik nou mijn eigen zoon.. dood vast houden. Terwijl het geluk had moeten beginnen... Het eindigde in een nachtmerrie.
Veel pijn en verdriet voelde ik, En ik was ook zo in de war.. Jesse is niet dood,
jullie zijn gek.. hij slaapt!!! Kijk maar.. Zo wilde ik denken.
Toch was hij dood. Ik was compleet van de wereld geraakt hierdoor,intense verdriet in mijn hart,
 de pijn , de angst, alles ging door me heen.. Kapot ga je dan, zeker omdat ik dacht gelukkig naar huis te gaan. Nu ging ik naar huis zonder mijn zoon.. WAAROM!
Mijn ouders en Jessica en haar ex hebben het zo goed meegemaakt wat er allemaal is gebeurd.
Ik niet, ik was heel ergens anders, ook na de bevalling. Ik heb Richard gebeld op een vriendins telefoon om 20.00uur savonds. Hij nam op, hij klonk niet blij toen hij mij hoorde. Toen ik huilde en zei, Hij is dood..
schrok hij en hij was er ook helemaal ondersteboven van.
 Dit had hij natuurlijk nog niet verwacht.. Maar goed ik weet en zal nooit weten wat hij echt gedacht heeft. 
 Ik geloof heus in zijn verdriet toen. Maar goed ik laat me hier maar niet verder over uit
Verder ging ik ook mijn vriendinnen bellen en mijn moeder had geloof ik ook mensen gebeld.
Ik heb toen veel visite gehad en ben s'avonds maar mee naar huis gegaan,
ondanks de artsen wilde dat ik bleef. Maar ik wilde weg. Ik wilde bij mijn familie zijn.
De volgende dag kwam de begrafenisondernemer. Gelukkig hadden mijn ouders dat allemaal voor me geregeld.
Dat had ik zelf niet gekund. Jesse werd opgebaard in Cothen.
Ik mocht hem ook thuis hebben maar vond dat heel moeilijk. Achteraf heb ik daar spijt van en wou ik dat hij thuis was geweest maar het is nou eenmaal zo gegaan en dat moet ik toch accepteren.
 De begrafenis was het pijnlijkst. Het echte afscheid kwam eraan.
We hadden 5 dagen de tijd om afscheid te nemen. Steeds zag ik mijn lieve kleine zoon liggen in het mandje..
 Zo koud dat hij aanvoelde.. Ik mocht hem pas de laatste dag vasthouden om echt afscheid te nemen.
Want er was sectie verricht op zijn hoofd. Dit was zo zwaar, hem weer levenloos vast houden.
Ik wilde hem wakker schudden maar ja dat was niet de realiteit.
Daarna moesten Richard en ik  met het mandje in onze handen vast richting het grafje lopen,
 gevolgd door de rest werd ik helemaal licht in mijn hoofd.
Richard ging in het grafje staan en pakte alle bloemen aan van de mensen en legde ze er mooi om heen. Mijn moeder en Edith hebben wat voorgelezen.
Dat was erg mooi en ontroerend.
Ik heb niks gezegd,dat kon ik niet, anders moest ik zeker huilen.
Later toen we weer terug naar binnen gingen werden de bloemen eruit gehaald en heeft Richard het eerste schepje zand op Jesse's mandje gegooid en toen werd het dicht gegraven.
 Dit bekende voor mij... ECHT AFSCHEID.
Met veel verdriet hield ik me sterk, ik ging zelfs een vriendin van mij troosten. Hoe gek dit ook klinkt.
Ik liet mijn verdriet gaan zodra ik thuis was en dat kwam nog 10x harder aan.
En vanaf toen ging ik echt rouwen..
 
Jesse is mijn eerste kind.. ik ben moeder geworden zonder kind.. Maar hij leeft voort in mijn hart en in mijn ziel.
 
 
Lieve zoon, mama houdt zielsveel van jou... Je bent mijn engeltje... En ik zal je nooit vergeten,